Çabalar
nefessiz kalıyor,
Çırpınışlar
eylem yaratmıyor.
Uzuvlar
yenik düşüyor dirence.
Ay
kararmış, solduruyor siluetlerin gölgelerini...
Hissettiren
bir cisim;
Dokunuyormuşçasına
avuçlarına,
Varoluşunu
ıslıklarla çığırmaya çalışıyor.
Duyular
geri geliyor;
Kasılarak,
büyüyerek çoğalıyor.
Yitip
gidenler, getirdikleriyle yüzleşiyor.
Sen
neysen, onu alıyorsun.
Görüp,
yaşadığın, yorumladığın da;
Bakış
açınla canlanıyor zihninde!
Yerini
buluyor, tanımlıyor.
Karışıklık
anlamları ayrıştırıyor.
Varlık
canlılığı daha da hissettirirken,
Bütünlük
neredeyse tamamlanıyor.
